وجود ایشان گوهر کمیابی بود که در این برهه از زمان نصیب ما شده است. انسانی که در تعریف شخصیت وجودی اش، سخنی جز کلام مولا علی(علیه السلام) شایسته اش نیست آنجا که می فرماید:
خداوند که نعمت های او گرانقدر است، در دوران های مختلف روزگار و در دوران جدایی از رسالت [تا آمدن پیامبری پس از پیامبر دیگر] بندگانی داشته که با آنان در کوثر جانشان زمزمه می کرد و در درون عقلشان با آنان سخن می گفت. آنان چراغ هدایت را با نور بیداری در گوشها و دیده ها و دلها برمی افروختند روزهای خدایی را به یاد می آورند و مردم را از جلال و بزرگی خدا می ترسانند آنان نشانه های روشنی خدا در بیابان هایند، آن را که راه میانه در پیش گرفت می ستودند و به رستگاری بشارت می دادند و روش آن را که به جانب چپ و راست کشانده می شد، زشت می شمردند، و از نابودی هشدار می دادند، همچنان چراغ تاریکی ها و راهنمای پرتگاه ها بودند.» (نهج البلاغه دشتی، خطبه222، فراز اول، ص454.)