اسلام برای آن علم و آگاهی ارزش قائل است که درمسیر مسؤلیت قراربگیرد و آن دانشمند و دانشجوئی را محترم می شمارد که دارای حس مسؤلیت باشد.
اسلام برای دانشمندان و آگاهان جامعه به میزان عمل به مسؤلیتهای فردی و خود سازی ارزش قائل نیست؛ بلکه به میزان مسؤلیتهای اجتماعی و نقش آنها در مبارزه با فساد برای آنها ارزش قائل است. ازدیدگاه اسلام مسؤلیت عالم و دانشمند تنها سازندگی خویش نیست بلکه باید در سازندگی و رشد و تکامل جامعه هم سهیم باشد و تا حدودی توانائی برای پیاده کردن منطق حق و عدالت و مبارزه با هرگونه فساد و تباهی اقدام کند.
لذا قرآن تحصیل علم و یافتن بینش مذهبی را به عنوان مقدمه ای برای سازندگی جامعه ذکرمی کند. درسوره توبه آیه ۱۲۲ می فرماید: « و ما کان المومنون لینفروا کافه فلولا نفرمن کل فرقه منهم لیتفقهوا فی الدین و لینذروا قومهم اذا رجعوا الیهم لعلهم یحذرون.»
توجه کنید تحصیل علم را مقدمه ای قرارداده که باید حتما بیاموزند تا بترسانند قومشان را ، شایدکه آن قوم بترسند و بازایستند. جامعه ای رستگار است که دراین جامعه مردم مرتب یکدیگر را دعوت به خدا بکنند.
( ۱۳۶۷/۳/۹)