قال الله العظیم فی کتابه: “یاایها الذین امنوا لا تتخذوا بطانه من دونکم…” (سوره آل عمران، آیه ۱۱۷)
آیه بعدمی فرماید:{واذا لقوکم قالوا أمنا..}شماباآنها اظهار دوستی میکنید، دوستشان دارید اما آنها دوست شما نیستند.شمارا که می بینند می گویندایمان آوردیم و زمانی که از شما جدا می شونداز شدت غیظی که نسبت به شما دارند انگشتانشان را می جوند.
{قل موتوا بغیضکم..} ای پیغمبر(ص) به اینها بگو بمیرید به سبب غیظ و خشمتان،خدا داناست به آنچه به سینه شماست. {ان تصبکم حسنه تسوهم…} زمانی که نیکی به شما برسد بدشان می آید و وقتی بدی به شما می رسد خوشحال می شوند.
{وان تصبروا و تتقوا…} حالا شما در این فتنه ای که دشمنان به پا می کنندچه کنید؟
می فرماید: اگرشما صبرکنید و تقوا پیشه کنید، این صبر؛ نه این که میدان را برای دشمن خالی کنید، صبر یعنی مقاومت و پایداری در مقابل دشمن. سخنان و تهدیدها و تشویقهای دشمن درشما اثر نگذارد. وعده های دشمن شمارا فریب ندهد…
(۱۳۸۸/۶/۳)