قال الصادق (علیه السلام)
“…فمن اعجب بنفسه و فعله فقد ضلّ عَن منهج الرُشد و الدّعی ما لیس له..؛ هرکس نسبت به خود وعمل خود گرفتار عُجب شود، از راه رشد وتعالی گمراه می شود و چیزی را ادعا میکند که لایق آن نیست..”
عُجب یکی از امراض قلبی و آفت بندگی و عبادت است. صفتی از صفات مذموم که منشآء آن کِبر است. کسی که کاری گرچه مختصر انجام دهد ولی در نظرش بزرگ جلوه کند از عُجب است.
مرض عُجب از امراض بسیار خطر ناک است و به طور کلی عمل را نابود میکند و سرچشمه تمام گناهان است. عجب است که انتظار وتوقع آدمی را بالا می برد. به سبب عجب است که اگر انسان خدمت کوچکی برای کسی انجام داد در مقابل انتظار تعظیم وکرنش از او را دارد و اگراین مرض مهلک درمان نشود به جائی می رسد که همیشه خود را نسبت به خدا هم طلبکار می داند.
انشاءالله این مرض را از خود دور کنیم و بدانیم که هیچ و هیچ نداریم. آنچه داریم ازخداست و اوعنایت کرده، وقتی خود را کوچک بدانیم ان شاالله نزد خدا ارزش پیدا می کنیم… (۱۳۷۹/۲/۳)