یَسْأَلُ اللَّهَ إِلَیْکُمُ الْمَرْجِعَ وَ سَعْیَهُ (سَعْیُهُ) إِلَیْکُمْ غَیْرَ (غَیْرُ) مُنْقَطِعٍ وَ أَنْ یَرْجِعَنِی مِنْ حَضْرَتِکُمْ خَیْرَ مَرْجِعٍ إِلَى جَنَابٍ مُمْرِعٍ وَ خَفْضِ عَیْشٍ مُوَسَّعٍ وَ دَعَهٍ وَ مَهَلٍ إِلَى حِینِ (خَیْرِ) الْأَجَلِ؛ “
و از خدا درخواست مى کند بازگشت بسوى شما را و سعى او بسوى شما منقطع بشود و از درگاه شما بسوى بهترین بازگشت رجوع کندبه آستان با خیر و برکت و عیش وسیع و راحت و پاینده تا هنگام اجل”
🔹مردم در زندگی دوگونه هستند:
1- اگر خواسته ما این باشد که بهتر بخوریم و بپوشیم و خوش گذرانی کنیم و بهتر به خواهش های نفسانی و امور مادی مان برسیم، این زندگی حیوانی است.
2- اگر زندگی را برای آن می خواهیم که به زندگی انسانی زنده باشیم که همین را از حضرت تقاضا می کنیم، البته این زندگی باید بی دغدغه باشد. اگر در فقر، مریضی و گرفتاری باشد ممکن است انسان در وظایف اجتماعی و سیاسی اش کوتاهی کند. ما از این بزرگواران می خواهیم زندگی ما را راحت کن که آن طور باید و شاید بتوانیم بندگی کنیم.
(جزوه زمزمه های رجبیون،استاد طاهائی، ص14-13)